Tés razón no de "de entrada en galego". O outro día atendeume nunha consulta unha rapaciña moi nova falándole en castellano. Noutra circunstancia eu terialle falado tamén en castellano, pero dende o do "Ge Binte" tomei a determinación de falar de entrada en galego. Quedei sorprendido de ver como aquela rapaciña tamén sabía falar o galego e como falou comigo nese idioma sen atrancos. Quedeille moi agradecido.

Eu fun un neno da súa xeración nacido nunha aldea na que a única lingua familiar era o galego. Para min foi un trauma que o mestre nos obligara a expresarnos en castelán exclusivamente, e cada vez que se che escapaba unha palabra en galego, "reglazo qu te crió" detrás das orellas. Algúns veráns viña á aldea unha familia madrileña con fillos da miña idade cos que soía xogar. Eles falaban castelán, como é natural, e eu, para poñerme ó seu nivel, seguindo os "consellos" do mestre, trataba de quedar ben e de non ser menos, chapurreando un magnífico "castrapo", que, por suposto non me entendían. Cando ibamos ó río e me preguntaban que peixe era aquel que estaba na auga, eu contestaba cheo de razón: "Una trota", ou sexa, unha troita en perfecto castelán.

En xeral comparto as ideas do artigo, aída que creo que é demasiado extenso. Para min, que son un profano da Lingüística, éme moi dificil de asimilar todolos conceptos que vostede introduce. Ó meu entender, a idea que se quere transmitir queda perfectamente clara na primeira e na última entregas. Si ben, é de agradecer a docta explicación, que sirve para darlle nivel ó seu artigo.

Paréceme unha boa idea o “de entrada, en galego”. Observo que moita xente que foi galegofalante, especialmente funcionarios e comerciantes, “de entrada “ pregúntanche en castelán. Se ti contestas en galego, normalmente síguente, aínda que non todos. Os que máis se resisten son os máis xoves.

No estoy de acuerdo con lo que usted dice de la epoca de Franco. No era eso que llama franquismo sino la sociedad. Yo era de una villa y estudié interna en un colegio de monjas. las monjas nunca se metieron conmigo pero las compañeras se reían de mi. Eso duele. y yo no quiero que se vuelvan a reir de mi.